In de regel probeer ik zoveel mogelijk mijn e-mail niet te checken in het weekend. Fijn als je dan een keer een uitzondering op de regel maakt en een snapshot binnenkrijgt van een tevreden gebruiker van The Royal Treatment producten.
De een gaat fijn een stuk wandelen of bezoekt een museum de ander laat het stappenplan van The Royal Treatment los op zijn chelsea boots. In het laatste geval vernam ik dat een wijntje in combinatie met de verzorging van je schoenen tot een therapeutische bezigheid leidt. Een kopje koffie of een glas prosecco mag natuurlijk ook. Cheers!
Het zal mij niet verbazen als je schrikt bij het zien van de onderstaande foto. Als je bedenkt dat dit gebeurt met je handgemaakte herenschoenen tijdens je afwezigheid, kan dit leiden tot een schrikreactie die gepaard kan gaan met kippenvel.
No worries! Dit is een noodzakelijke stap tijdens The Royal Treatment methode (totaalreparatie). Handgemaakte herenschoenen die The Royal Treatment methode ondergaan worden allereerst gestript. Dit houdt in dat de volledige zool, hak en stiknaden worden verwijderd. Hierna begint het opbouwen van de schoen.
Gelukkig voor de eigenaar van deze suède oxfords van Santoni is deze behandeling voor ondergetekende een dagelijkse bezigheid. Ook dit paar zal weer een beloopbaar geheel worden. Zodra ik dit proces heb afgerond, zal ik de foto van het resultaat en een verdere uitleg in een nieuwe post verwerken. Stay tuned!
Details van diverse handelingen tijdens The Royal Treatment methode aan eerdere paren kun je zien op YouTube.
Vandaag leg ik de laatste hand aan de koninklijke behandeling van een bijzonder paar Engelse handgemaakte lace-up boots. Het is in dit geval niet het merk of model dat de enkellaarsjes bijzonder maakt. Het onderstaande paar heeft namelijk de respectabele leeftijd van zevenentwintig jaar bereikt. Natuurlijk is de de tand des tijds zichtbaar maar, dit geeft het bovenleer des te meer karakter.
Alle lof voor de rechtmatige eigenaar die het door ondergetekende veel geciteerde Britse schoenmakers credo eigen heeft gemaakt: ‘treat your shoes well and they will last you a lifetime’. Eens kijken of ik dit samen met hem nog kan verfijnen zodat hij nog jaren diep glanzend plezier aan zijn favoriete paar kan beleven.
Het is altijd leuk om positieve feedback op je werk te krijgen. Het plaatje wordt helemaal compleet als je klant de moeite neemt om dit digitaal vast te leggen. Vanochtend werd ik blij verrast toen ik de onderstaande in het London Eye springende beeld van The Royal Treatment goes internationalin mijn mailbox binnen kreeg. Much obliged.
Vandaag leg ik de laatste hand aan de koninklijke behandeling van een aantal paren Santoni’s uit New York en Londen. Heerlijk om te weten dat mijn werk straks zijn weg vindt op Madison Avenue en de klokken van de Big Ben hoort luiden. Op naar de volgende paren uit Zürich, Londen en Sydney maar natuurlijk ook die uit Nijmegen, Groningen en Amsterdam. Walk on.
Recent landde de onderstaande foto via de digitale snelweg in mijn mailbox. Het klinkt mij als muziek in de oren om mijn werk naast de creatie van Jørn Utzon te zien liggen.
Gaat The Royal Treatment de grens over? Voorlopig ben ik super tevreden met het atelier in Amsterdam en ga ik nergens heen. Buiten dat, het is een geweldig gevoel om handgemaakte herenschoenen uit alle windrichtingen door de deur in de Jekerstraat te zien komen lopen. Op dit moment staan schoenen uit: New York, Londen, Sydney en Zürich op hun beurt te wachten. The Royal Treatment toonbank vertoont Internationale allure en daar ben ik stiekem best een beetje trots op. Ik zou zeggen: keep them coming, at your service.
Ik woon sinds een jaar in Sydney en zelfs al moeten mijn schoenen per post ruim 21.000 kilometer afleggen naar Amsterdam (en weer terug), Danny is nog steeds de enige aan wie ik mijn Santoni’s toevertrouw!
Danny heeft het opknappen van handgemaakte herenschoenen tot een kunst verheven. Zijn jaren van ervaring en zijn passie voor kwaliteitsschoenen stellen hem in staat je handgemaakte schoenen er als nieuw te laten uitzien. Behalve het opknappen helpt Danny je ook bij het zelf onderhouden van je schoenen, waardoor ze er gloednieuw blijven uitzien. Hij geeft workshops in het onderhouden van je schoenen en beveelt je hoogwaardige onderhoudsproducten aan die hij zelf zorgvuldig heeft samengesteld. Het enige adres voor je Santoni’s of Berluti’s!
Een van de inzenders van de photo contest die ik op 10 maart 2011 heb uitgeschreven viel op door de pontificale tekst in zijn e-mailbericht: ‘De foto is een douchebak maar…’ Na het zien van deze foto moet ik zeggen dat ik blij ben dat zijn Lobbs er scherp bij staan.
Uit de inzendingen zijn de twee onderstaande beelden het meest duidelijk naar voren gekomen. Ik wil iedereen die de moeite heeft genomen zijn actiefoto’s te maken en in te sturen bedanken. De winnaars kunnen hun exemplaar van The Royal Treatment Kit d’Entretien/Shoe Care Kit binnenkort thuis of op de zaak verwachten.
‘Danny is a high-level authority when it comes to repairing handcrafted shoes. He is professional, dedicated and willing to share his knowledge. He has his own line of shoe care products, which are simply the best.’
Aflopen zaterdagmiddag is er bij The Royal Treatment een nieuwe invulling aan het begrip tafelheer gegeven. Voor de mensen die zich nu afvragen waarom is Jort Kelder op de The Royal Treatment workshop tafel gaan liggen? Gewoon omdat hij daar zin in had! ;-)
Op een of andere manier denk ik dat ze hierop bij DWDD (De Wereld Draait Door) toch wel enigszins jaloers zijn.
JK had overigens nog een idee waar hij samen met yours truly over wilde brainstormen. En als ik ergens een uitdaging in zie, dan kan ik het soms niet nalaten om niet bij mijn leest te blijven. In de Tweede Wereldoorlog werd door menig gevechtspiloot, tijdens air combat, het onderstaande horloge om het bovenbeen gedragen. Handig als je waar-dan-ook vliegt en je kunt zien hoe laat het is zonder je manchet omhoog te duwen.
Wellicht zetten Jort en ik een nieuwe trend, door het crea-onderonsje: leg watch (of draag-hem-over-je-jas horloge). Time will tell!
In the final hour of 2010 my last project of this year is finished. In under five minutes you can join me looking back at the year 2010 at The Royal Treatment. See you on the other side… Happy New Year!
Al heeft deze foto volgens sommigen een hoog Tel Sell-gehalte, ik vind dat dit geweldige beeld niet langer in de digi-kast mag blijven liggen. Mee eens, het is iets anders maar volgens de mensen met smaak zijn de kookkunst van Robert (Kranenborg) en The Royal Treatment (producten) dat ook. Wow, Mike, IT’S AMAAAAZING!
‘Drempelvrees, kent u dat? Dat je niet naar binnen durft in een winkel omdat je vreest vanachter de toonbank besprongen te worden door driftige bediendes. Ik heb dat zelden in de PC Hooftstraat. Nee, zelfs niet in de Via Montenapoleone. Maar ik heb het wel in de Jekerstraat, in de bescheiden negotie van Danny van Kerkwijk.
Waarom? Is het Danny’s bijna onthutsende kennis van leer in het algemeen en schoenen in het bijzonder? Neen, detailkennis is alleen maar boeiend. Is het omdat Danny allerminst, zoals de gemiddelde winkelier betaamt, bedreven is in smalltalk over het immer miezerige weer en mokkende meisje, maar slechts een onderwerp kent: de handgemaakte herenschoen? Misschien. Maar mijn vrees voor een ontmoeting met The Royal Treatment is vooraleerst ingegeven door de angst voor een demasqué. Naast de schoenenkennis van Danny, verschrompelt mijn status als connaisseur van het consumentisme. Met schrijfmaatje Yvo van Regteren Altena schreef ik boekjes over garderobes op maat, maar op schoenengebied voel ik mij een confectiemannetje vergeleken met maestro Van Kerkwijk. De man is een homo fanaticus. Iemand die zich liever vrijwillig meldt voor het vuurpeleton, dan gedwongen te worden gedeporteerd naar een hakkenbar.
‘s Mans bestaan draait om de lederen schoen, en dan in het bijzonder: de leren zool. Doorgestikt of niet, met of zonder zichtbare messing nagels in de zool, u zegt het maar. Niet dat deze schoenmaker zich vervolgens iets aan uw voorkeuren gelegen laat liggen, want reeds bij binnenkomst weet Van Kerkwijk wat er moet gebeuren.
Al is verzolen bij Danny een kostbaar avontuur, om geld is het deze schoenlapper-de-luxe niet te doen. Als-ie zijn uren volledig zou doorberekenen, stapt iedereen op gouden muiltjes de straat weer op. Danny wil de natie op andere leest schoeien. Dat vergt overtuigingskracht en discipline. Vandaar ook dat zijn winkel een goed verborgen geheim in Amsterdam Zuid is. En wie niet aanbelt, komt niet binnen in het atelier van de meester.
De Britse- en Italiaanse dandycultuur kent meer Danny’s, en koestert ze. Curieus genoeg combineren dergelijke ambachtslieden hun overweldigende detailkennis van een product, of dat nu schoenen, pakken of shirts van sea island cotton zijn, met een stuitend gebrek aan smaak op vrijwel alle andere deeldisciplines der esthetiek. Broeken, jassen, pakken: Danny legt een opmerkelijke voorkeur aan de dag voor kleuren, stoffen en combinaties. Daarin schuilt zijn kracht, want alle blikken worden daardoor als vanzelf naar het onderpijpse gezogen. En u weet het: ‘If you want to know what a man is like, look down.’ Ofwel: uiteindelijk letten vrouwen toch alleen op de schoenen.
Danny van Kerkwijk is buiten mededinging de beste schoenmaker van Nederland en verre omstreken. En toch ben ik altijd een beetje huiverig bij hem langs te gaan. De kans besmet te raken met het virus van schoenen-fetisjisme is niet denkbeeldig. Co-auteur Van Regteren Altena is opgezadeld met die habit, en kijkt inmiddels tegen kasten vol Berluti’s, Santoni’s en Lobb’s aan. Ook mij tracht Danny te besmetten met het schoenenvirus. Tot dusver zonder resultaat. Zo smeerde hij mij een schoonmaak- en restauratieset voor de stapels afgetrapte suède stappers aan.
‘Kwartiertje per dag voor het onderhoud, da’s alles.’ Kwartiertje per dag, Danny moest eens weten wat schaarste is. Het setje ligt nog steeds ongebruikt in de schoenenkast.
Inmiddels stapelen de heuvels afgetrapt leer zich op in mijn kasten. Danny kan ze allemaal weer in concoursconditie krijgen. Maar soms heb ik gewoon zin om stout te zijn en ga ik vreemd. Weg van de Jekerstraat, op naar de steegjes van Florence, alwaar zich een kromme, mompelende schoenmaker bevindt die alles kan maken. Net als Danny, maar anders. Je kunt er je eigen leest laten gutsen en schaven. Een romantisch idee, twee houten vormen van je voet met alleen jouw naam erop, ergens aan de oevers van de Arno. Maar dan begint dat proces van opmeten en steeds weer terugkomen om door te passen. M’n laatste paar ligt al tweeënhalf jaar op stapel, ik moet alleen nog even de exacte kleur van het leer bepalen. Of ik even naar Florence kan komen om de details af te kaarten?
En zo schuifelen we op kousevoeten verder naar de ingebruikname van mijn gedroomde paar Ugolini’s. Zullen ze ooit afkomen? Ik weet het niet. Maar het maakt de drempel in de Jekerstraat tot een overzienbare barrière. Zet uw slechtste hakken voor, en ga het maar eens beleven.’
Dat Jort Kelder ambassadeur voor The Royal Treatment is, is voor de meesten geen verrassing meer. JK is ook degene geweest die als eerste over mijn atelier sprak. Op zijn site kan hij het niet nalaten om bij tijd en wijlen in een stukje tekst een sneaky eyeopener over yours truly te verwerken. In Kelder eischt koninklijke privileges op zijn website lees je het volgende: ‘Het valt namelijk niet mee, zoals een belastingaanslag, de vliegende tering en de rekening van mijn schoenmaker ook hard aankomen.’ Gelukkig voor Jort is die koninklijke behandeling standaard in de prijs inbegrepen in Jekerstraat.
Twee maanden later prijkt onder de foto van Jort’s afgetrapte Santoni’s: ‘Excusez, moet nodig naar deze superieure fanaticus…’
– Jort Kelder
