The Royal Treatment

Ik woon sinds een jaar in Sydney en zelfs al moeten mijn schoenen per post ruim 21.000 kilometer afleggen naar Amsterdam (en weer terug), Danny is nog steeds de enige aan wie ik mijn Santoni’s toevertrouw!

Danny heeft het opknappen van handgemaakte herenschoenen tot een kunst verheven. Zijn jaren van ervaring en zijn passie voor kwaliteitsschoenen stellen hem in staat je handgemaakte schoenen er als nieuw te laten uitzien. Behalve het opknappen helpt Danny je ook bij het zelf onderhouden van je schoenen, waardoor ze er gloednieuw blijven uitzien. Hij geeft workshops in het onderhouden van je schoenen en beveelt je hoogwaardige onderhoudsproducten aan die hij zelf zorgvuldig heeft samengesteld. Het enige adres voor je Santoni’s of Berluti’s!

– Kenneth Glavimans

Deze week heb ik tussen de bedrijven door mijn machines stilgezet om er eens met een ander oog naar te kijken. Best apart dat je vaak de details niet meer ziet van de dingen die je iedere dag op je netvlies krijgt. Wellicht ietwat filosofisch, maar dat moet kunnen aan het eind van de week.

‘Beware of the person who can’t be bothered by details.’

— William A. Feather

‘Danny is a high-level authority when it comes to repairing handcrafted shoes. He is professional, dedicated and willing to share his knowledge. He has his own line of shoe care products, which are simply the best.’

— Robert Kranenborg

In de blogpost van gisteren heb je zonder dat je het waarschijnlijk wist al creaties van deze schoenmakers langs zien komen. De halfhoge Chelsea boots, mijn all time favorite model schoen maar dan uitgevoerd met een hogere tabs toelopende hak en een iets langere schacht is door George, Paul, Ringo en John omgedoopt tot The Beatle Boot.

Op de internetsite van Anello & Davide staat te lezen: ‘In the 1960s we designed and made a style of boot which became arguably our most famous shoe – for our most famous customers – the Fab Four.’

De Engelse Master Craftsmen vervaardigden schoenen voor verschillende grote theater- en filmproducties zoals bijvoorbeeld: Cats, 42nd Street, Mama Mia en de rode schoentjes waarop Dorothy in de film The Wizard of Oz stiefelt. Marilyn Monroe wist ook de weg naar het veelbesproken atelier op St. Albans Grove in Londen, Engeland te vinden. Naar verluidt voor meerdere paren pumps voorzien van stiletto hakken.

Ook werden er verschillende bijdragen geleverd aan kaskrakers als: Henry V, Star Wars en Indiana Jones. Al weten kenners dat Indy’s boots vervaardigd zijn door het Amerikaanse Alden, maar dit terzijde. Het voornoemde film-weetje doet namelijk geen afbreuk aan de allure van Anello & Davide en het heeft ook the Queen of England niet tegengehouden om een paar fijne stappers te laten aanmeten.

‘Clothes make the man. Naked people have little or no influence on society.’

‘Thunder is good, thunder is impressive; but it is lightning that does the work.’

— Mark Twain

‘The Royal Treatment customers? CEOs, COOs, CFOs and UFOs. Some own a Solex, some own a Porsche Panemera. All need polishing.’

— Danny van Kerkwijk

‘You have to talk with leather, just like you do with kids: without words.’

— Danny van Kerkwijk

‘Drempelvrees, kent u dat? Dat je niet naar binnen durft in een winkel omdat je vreest vanachter de toonbank besprongen te worden door driftige bediendes. Ik heb dat zelden in de PC Hooftstraat. Nee, zelfs niet in de Via Montenapoleone. Maar ik heb het wel in de Jekerstraat, in de bescheiden negotie van Danny van Kerkwijk.

Waarom? Is het Danny’s bijna onthutsende kennis van leer in het algemeen en schoenen in het bijzonder? Neen, detailkennis is alleen maar boeiend. Is het omdat Danny allerminst, zoals de gemiddelde winkelier betaamt, bedreven is in smalltalk over het immer miezerige weer en mokkende meisje, maar slechts een onderwerp kent: de handgemaakte herenschoen? Misschien. Maar mijn vrees voor een ontmoeting met The Royal Treatment is vooraleerst ingegeven door de angst voor een demasqué. Naast de schoenenkennis van Danny, verschrompelt mijn status als connaisseur van het consumentisme. Met schrijfmaatje Yvo van Regteren Altena schreef ik boekjes over garderobes op maat, maar op schoenengebied voel ik mij een confectiemannetje vergeleken met maestro Van Kerkwijk. De man is een homo fanaticus. Iemand die zich liever vrijwillig meldt voor het vuurpeleton, dan gedwongen te worden gedeporteerd naar een hakkenbar.

‘s Mans bestaan draait om de lederen schoen, en dan in het bijzonder: de leren zool. Doorgestikt of niet, met of zonder zichtbare messing nagels in de zool, u zegt het maar. Niet dat deze schoenmaker zich vervolgens iets aan uw voorkeuren gelegen laat liggen, want reeds bij binnenkomst weet Van Kerkwijk wat er moet gebeuren.

Al is verzolen bij Danny een kostbaar avontuur, om geld is het deze schoenlapper-de-luxe niet te doen. Als-ie zijn uren volledig zou doorberekenen, stapt iedereen op gouden muiltjes de straat weer op. Danny wil de natie op andere leest schoeien. Dat vergt overtuigingskracht en discipline. Vandaar ook dat zijn winkel een goed verborgen geheim in Amsterdam Zuid is. En wie niet aanbelt, komt niet binnen in het atelier van de meester.

De Britse- en Italiaanse dandycultuur kent meer Danny’s, en koestert ze. Curieus genoeg combineren dergelijke ambachtslieden hun overweldigende detailkennis van een product, of dat nu schoenen, pakken of shirts van sea island cotton zijn, met een stuitend gebrek aan smaak op vrijwel alle andere deeldisciplines der esthetiek. Broeken, jassen, pakken: Danny legt een opmerkelijke voorkeur aan de dag voor kleuren, stoffen en combinaties. Daarin schuilt zijn kracht, want alle blikken worden daardoor als vanzelf naar het onderpijpse gezogen. En u weet het: ‘If you want to know what a man is like, look down.’ Ofwel: uiteindelijk letten vrouwen toch alleen op de schoenen.

Danny van Kerkwijk is buiten mededinging de beste schoenmaker van Nederland en verre omstreken. En toch ben ik altijd een beetje huiverig bij hem langs te gaan. De kans besmet te raken met het virus van schoenen-fetisjisme is niet denkbeeldig. Co-auteur Van Regteren Altena is opgezadeld met die habit, en kijkt inmiddels tegen kasten vol Berluti’s, Santoni’s en Lobb’s aan. Ook mij tracht Danny te besmetten met het schoenenvirus. Tot dusver zonder resultaat. Zo smeerde hij mij een schoonmaak- en restauratieset voor de stapels afgetrapte suède stappers aan.
‘Kwartiertje per dag voor het onderhoud, da’s alles.’ Kwartiertje per dag, Danny moest eens weten wat schaarste is. Het setje ligt nog steeds ongebruikt in de schoenenkast.

Inmiddels stapelen de heuvels afgetrapt leer zich op in mijn kasten. Danny kan ze allemaal weer in concoursconditie krijgen. Maar soms heb ik gewoon zin om stout te zijn en ga ik vreemd. Weg van de Jekerstraat, op naar de steegjes van Florence, alwaar zich een kromme, mompelende schoenmaker bevindt die alles kan maken. Net als Danny, maar anders. Je kunt er je eigen leest laten gutsen en schaven. Een romantisch idee, twee houten vormen van je voet met alleen jouw naam erop, ergens aan de oevers van de Arno. Maar dan begint dat proces van opmeten en steeds weer terugkomen om door te passen. M’n laatste paar ligt al tweeënhalf jaar op stapel, ik moet alleen nog even de exacte kleur van het leer bepalen. Of ik even naar Florence kan komen om de details af te kaarten?

En zo schuifelen we op kousevoeten verder naar de ingebruikname van mijn gedroomde paar Ugolini’s. Zullen ze ooit afkomen? Ik weet het niet. Maar het maakt de drempel in de Jekerstraat tot een overzienbare barrière. Zet uw slechtste hakken voor, en ga het maar eens beleven.’

– Jort Kelder
(Linkervoet 42 2/3, rechtervoet 42 3/4)

‘Het mag dan wat vreemd klinken, maar het zegt wel wat: ook al woon ik in New York, toch vertrouw ik mijn schoenen alleen toe aan Danny in Amsterdam.’

— Gregor Bollen